|
Data publikacji obowiązującego oryginalnego wzorca: 13.03.2001 r.
Kraj pochodzenia: Niemcy
Przeznaczenie: pies towarzyszący, pilnujący,
obrończy
Klasyfikacja FCI:
GRUPA 2: pinczer, sznaucer, molosowate i szwajcarski pies
pasterski
SEKCJA 2.1: molosowate, dogowate bez prób pracy
KRÓTKI RYS HISTORYCZNY
Za
poprzedników dzisiejszego doga niemieckiego uważa się stare buldogi
(Bullenbeiser), psy stróżujące, ogary, myśliwskie psy gończe, które
były czymś pośrednim pomiędzy silnym mastifem angielskiego typu, a
szybkim, zwrotnym i zwinnym chartem. Pod nazwą "dog" rozumiano
początkowo dużego , silnego psa, który nie przynależał do żadnej
określonej rasy, różnego umaszczenia i wielkości. Następnie
stosowano takie nazwy jak: dog angielski, duński, ulmski czy gończy
pies myśliwski. W roku 1878 siedmioosobowy komitet składający się z
zaangażowanych sędziów i hodowców pod przewodnictwem dr Bodinusa
uchwalił, że wszystkie wyżej wymienione nazwy odmian rozumiane będą
od tej pory jako "dog niemiecki". To wydarzenie przyczyniło się do
zbudowania podstaw dla powstania niezależnej, niemieckiej rasy. W
1880 roku, z okazji wystawy w Berlinie, po raz pierwszy został
sformułowany wzorzec. W 1888 roku założony Niemiecki Klub Doga
ustala oficjalny wzorzec rasy. Wzorzec ten był na przestrzeni lat
kilkakrotnie zmieniany, a jego dzisiejsza forma odpowiada wymaganiom
FCI.
WYGLĄD OGÓLNY
Dog niemiecki łączy w swoim pięknym, szlachetnym wizerunku wielką,
silną i spoistą budowę ciała z dumą i elegancją. Poprzez połączenie
szlachetności, harmonii sylwetki ze szczególnie wyrazistą, pełną
ekspresji głową, sprawia na patrzących wrażenie szlachetnej statuy.
Dog jest " Apollem wśród psich ras".
WAŻNE PROPORCJE
Sylwetka psa wydaje się niemal kwadratowa. Dotyczy to zwłaszcza
samców. Długość tułowia od krawędzi mostka do kości kulszowej, nie
powinna przekroczyć wysokości w kłębie o więcej niż 5% u samców i
10% u suk.
USPOSOBIENIE
Dogi są przyjazne, pełne miłości, rodzinne, oddane i przywiązane do
właściciela, a w szczególności do dzieci. Są natomiast powściągliwe
i ostrożne wobec obcych. Pożądany jest pies pewny siebie, odważny,
ale dający się łatwo prowadzić, pojętny i zdolny. Musi być
zrównoważony, odporny na różnego rodzaju bodźce, podniety,
podrażnienia. Ten próg odporności musi być duży. Dog nie może być
psem agresywnym.
GŁOWA
W harmonii z całą sylwetką, wydłużona, wąska, wyrazista i subtelnie
wyrzeźbiona, w szczególności partie pod oczami. Łuki brwiowe dobrze
rozwinięte, jednak bez szczególnego uwydatnienia. Odległość od
czubka nosa do przełomu czołowego (stopu) i od przełomu czołowego do
słabo zaznaczonej kości potylicy, powinny być możliwie jednakowe.
Górne linie kufy i czaszki (partii czołowej) powinny przebiegać
równolegle. Głowa widziana z przodu musi wydawać się wąska, przy
czym grzbiet nosa powinien być możliwie jak najszerszy. Mięśnie
policzkowe tylko lekko zaznaczone, w żadnym razie silnie
uwydatnione.
PRZEŁOM CZOŁOWY (STOP)
Wyraźnie zaznaczony.
NOS
Dobrze rozwinięty i wykształcony, szeroki, z dużymi
otworami. Musi być czarny. Wyjątek stanowią dogi maści arlekinowej,
u których czarny nos jest pożądany, ale barwa cielista jest
tolerowana.
KUFA
Powinna być głęboka i jak najbardziej prostokątna. Kąt wargi łatwy
do rozpoznania. Wargi ciemno zabarwione, bądź cieliste.
SZCZĘKI
Dobrze wykształcone, szerokie. Silne, zdrowe i kompletne uzębienie (
42 zęby odpowiednio do reguły zębowej). Zgryz nożycowy.
OCZY
Średniej wielkości, o żywym, mądrym i przyjacielskim
wyrazie, możliwie ciemne, w formie migdałowatej, z dobrze
przylegającymi powiekami. U dogów niebieskich dopuszczalne są oczy
nieco jaśniejsze. U dogów arlekinów tolerowane są oczy jasne lub o
zróżnicowanej barwie.
USZY
Z natury wiszące, wysoko osadzone, średniej wielkości. Przednie
krawędzie przylegają do policzków.
SZYJA
Długa, sucha, muskularna. Dobrze wykształcona nasada, lekko
zwężająca się ku głowie, z łukowato wygiętą linią karku. Szyja
powinna być noszona ku górze, nieco pochylona do przodu.
TUŁÓW
KŁĄB: Najwyższy punkt silnego tułowia. Utworzony
jest przez górne krawędzie łopatek, które przewyższają wyrostki
kręgowe.
GRZBIET: Krótki i sprężysty, zbliżony do linii
prostej, nieznacznie opada ku tyłowi.
LĘDŹWIE: Lekko wysklepione, szerokie, silnie
umięśnione.
ZAD: Szeroki, silnie umięśniony, od kości krzyżowej
do nasady ogona łagodnie opadający.
KLATKA PIERSIOWA: Sięgająca do stawu łokciowego.
Dobrze wysklepiona, sięgające daleko wstecz żebra. Klatka
odpowiedniej szerokości, z uwydatnionym przedpiersiem.
LINIA DOLNA I BRZUCH: Brzuch dobrze podciągnięty do
tyłu, tworzący z dolną linią klatki piersiowej piękną wznoszącą się
linię.
OGON: Sięgający do stawu skokowego. Wysoko i
szeroko osadzony, zwężający się równomiernie ku końcowi. W spokoju
zwisający równomiernie z naturalnym rozkołysaniem, podczas
pobudzenia lub podczas ruchu noszony nieznacznie szablasto wygięty,
jednak niewiele powyżej linii grzbietu. Szczotka na ogonie jest
niepożądana.
KOŃCZYNY PRZEDNIE
ŁOPATKA: Silnie umięśniona, długa, ukośnie
ustawiona, tworzy razem z ramieniem kąt około 100 do 110 stopni.
RAMIĘ: Silne i muskularne, dobrze przylegające,
powinno być trochę dłuższe od łopatki.
ŁOKCIE: Nie są skręcone ani na zewnątrz ani do
wewnątrz.
PRZEDRAMIĘ: Silne, muskularne, widziane z przodu i
z boku - zupełnie proste.
NAGARSTEK: Silny, stabilny, nieznacznie
wyróżniający się ze struktury przedramienia.
ŚRÓDRĘCZE: Silne, widziane od przodu proste, z boku
zaś nieznacznie skierowane do przodu.
ŁAPA PRZEDNIA:Owalna, dobrze wysklepiona, zwarta
tzw. "kocia łapa". Pazury krótkie, mocne, jak najciemniejsze.
KOŃCZYNY TYLNE
Cały kościec pokryty jest przez silne mięśnie, które powodują, że
zad, udo oraz biodra są szerokie i zaokrąglone. Patrząc od tyłu,
ustawione są równolegle do kończyn przednich.
UDO: Długie, szerokie, bardzo muskularne.
KOLANO: Silne, ustawione prawie dokładnie pod
stawem biodrowym.
PODUDZIE: Długie, prawie tej samej długości jak
udo, dobrze umięśnione
STAW SKOKOWY: Silny, stabilny, nie może być
skierowany ani na zewnątrz ani do wewnątrz.
ŚRÓDSTOPIE: Krótkie, mocne, ustawione prawie
prostopadle do podłoża.
STOPA: Owalna, dobrze wysklepiona, zwarta. Pazury
krótkie, mocne, jak najciemniejsze.
RUCH
Ruch harmonijny, elastyczny, miarowy i sprężysty. Kończyny widziane
z przodu, jak i z tyłu muszą poruszać się równolegle.
SKÓRA
Przylegająca, naprężona. U psów jednobarwnych dobrze pigmentowana, u
arlekinów w rozkładzie zabarwienia występują plamki pigmentu.
SZATA
Włos bardzo krótki, gęsty, gładko i równo przylegający, z połyskiem.
UMASZCZENIE
Dogi niemieckie grupuje się w trzech niezależnych zestawieniach
umaszczenia:
- żółte i pręgowane;
- arlekiny i czarne;
- błękitne.
Żółty: Jasno złoto- żółty do pełnego złoto żółtego
koloru, pożądana czarna maska. Nie są pożądane małe białe znaczenia
na piersi i palcach.
Pręgowany: Barwa zasadnicza jasnożółta do
złotożółtej, z czarnymi, jak najbardziej równomiernie rozłożonymi i
wyraźnie zaznaczonymi pręgami , przebiegającymi w kierunku żeber.
Pożądana czarna maska. Nie są natomiast pożądane małe białe
znaczenia na piersi i palcach.
Arlekin: (biało - czarny): Barwę zasadniczą stanowi
czysta biel, możliwie bez żadnych odcieni. Występują na niej dobrze
porozkładane na całym ciele, nierównomiernie poszarpane intensywnie
czarne plamy. Nie są natomiast pożądane łaty szare czy brązowe.
Czarny: Błyszcząca, intensywna czerń. Dopuszczalne
białe znaczenia. Zalicza się tu także dogi tzw. płaszczowe, u
których czerń niejako w postaci płaszcza pokrywa główną partię
tułowia. Kufa, szyja, klatka piersiowa, brzuch, kończyny i koniec
ogona mogą być białe, jak też dogi z białym kolorem podstawowym i
dużymi czarnymi płatami (dogi płytowe).
Błękitny: Czysty stalowoniebieski kolor.
Dopuszczalne są białe znaczenia na piersi i łapach.
WIELKOŚĆ
Wysokość kłębu u samców co najmniej 80 cm, u suk co najmniej 72 cm.
WADY
Każde odchylenie od wymienionych wcześniej norm musi być traktowane
jako wada której oszacowanie powinno być podane adekwatnie do
stopnia tego odchylenia.
WRAŻENIE OGÓLNE
Niedostateczne piętno płci, brak harmonii, zbyt lekka, bądź zbyt
ciężka budowa.
CHARAKTER
Zbyt mała pewność siebie, nerwowość, niski próg pobudliwości.
GŁOWA
Nierównoległe linie czoła i grzbietu nosa. Głowa jabłkowata, bądź
klinowata. Za mały przełom czołowy, silnie zaznaczona muskulatura
policzków.
KUFA
Szpiczasta, zbyt mocno obwisłe wargi (tzw. luźne fafle).
Grzbiet nosa wklęsły (nos siodłowaty), wypukły, albo opadający do
przodu.
UZĘBIENIE
Za wady uznawane są wszelkie odchylenia od kompletnego
uzębienia (tolerowane są tylko braki PM 1 w żuchwie). Wadą jest
także nieregularne ustawienie poszczególnych siekaczy tak, że
zwarcie nie jest zachowane, za małe zęby.
OCZY
Luźne powieki, zbyt czerwone spojówki, jasne, kłujące bursztynowe
oczy, wodnistoniebieskie lub oczy o zróżnicowanych kolorach u
wszystkich jednobarwnych dogów. Oczy za szeroko rozstawione lub
skośne. Wyłupiaste oczy lub za głęboko osadzone.
USZY
Osadzone za wysoko lub za nisko, odstające na boki lub
płasko przylegające.
SZYJA
Krotka, gruba, tzw. "jelenia", za dużo luźnej skóry,
zwisające podgardle.
GRZBIET
Zapadnięty lub karpiowaty, za długi. Linia grzbietu wznosząca się ku
tyłowi.
ZAD
Mocno opadający lub położony zupełnie poziomo.
OGON
Zbyt masywny, za długi, za krótki, za wysoko bądź za nisko osadzony.
Noszony powyżej linii grzbietu, albo noszony zbyt nisko,
zakrzywiony, zawinięty w obręcz, ucięty.
KLATKA PIERSIOWA
Żebra płaskie albo przeciwnie beczkowate. Niewystarczająco szeroka i
głęboka klatka piersiowa. Zbyt silnie uwydatniona rękojeść mostka.
LINIA DOLNA
Linia brzucha za mało podciągnięta (u suk niedostatecznie
podciągnięte sutki).
KOŃCZYNY PRZEDNIE
Strome kątowanie. Lekki, delikatny kościec, słabe umięśnienie. Brak
prostego ustawienia.
KŁĄB
Luźny, strome ustawienie łopatki.
ŁOKCIE
Skręcone do wewnątrz lub na zewnątrz, luźno ustawione.
PRZEDRAMIĘ
Wygięte, uwypuklone ponad stawem nadgarstkowym.
STAW NADGARSTKOWY
Zbyt miękki, zbyt wygięty.
ŚRÓDRĘCZE
Zbyt skośne lub spadziste.
KOŃCZYNY TYLNE
Za głęboko lub za płytko kątowane. Krowia postawa tylnych
kończyn, postawa wąska lub beczkowata. Staw skokowy niestabilny.
STOPY
Płaskie, długie, mało zwarte.
RUCH
Pozbawiony swobody, związany. Częsty lub trwały inochód.
Brak harmonii pomiędzy akcją przedniej i tylnej partii ciała.
SZATA
Włos matowy. Błąd rodzajowy: włos ostry druciany. Zbyt uboga szata.
UMASZCZENIE:
Maść żółta: żółto - szara, żółto - błękitna, izabelowata lub
brudnożółta.
Maść pręgowana: podstawowa barwa srebrno błękitna albo izabelowata.
Wyblakłe, niewyraźne i nierównomiernie rozłożone pręgi.
Maść arlekin: błękitno-szary odcień podstawowy, duże żółto-szare lub
błękitno-szare plamy.
Maść czarna: kolor czarny z odcieniami żółtawym, brązowawym,
błękitnym.
Maść błękitna: żółto- albo czarno-błękitny kolor.
POWAŻNE WADY
CHARAKTER: Bojaźliwy, tchórzliwy.
UZĘBIENIE: Zgryz cęgowy.
OCZY: Entropium, ektropium.
OGON: Załamany, zgięty
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE
CHARAKTER: Agresywność, kąsanie z tchórzostwa.
NOS: Koloru wątrobianego. Nos rozszczepiony.
KOLOR:
Dogi żółte i pręgowane z białą linią na czole, białą obrożą wokół
szyi, z białymi skarpetkami czy białym końcem ogona.
Dogi błękitne z wymienionymi wyżej białymi znaczeniami.
Arlekiny białe, bez żadnej czerni (albinosy); dogi koloru gołębiego;
dogi porcelanowe - z przeważającymi szarymi, żółtymi czy pręgowanymi
plamami.
Tzw.szare arlekiny - gdy podstawowe umaszczenie (tło) stanowi barwa
szara.
WZROST:
Poniżej dolnej granicy wzrostu.
Dodatkowo - u samców muszą być widoczne dobrze rozwinięte jądra,
całkowicie umieszczone w mosznie. |
