Strona główna         Championy        Kocięta         Nasze koty          Z wystaw           Kontakt / Mapka

Usposobienie

Koty brytyjskie mają zrównoważony charakter, są pogodne i dość szybko przywiązują się do domowników. Niekonfliktowe usposobienie idzie w parze z ich cierpliwością i inteligencją. Są to koty ciche, spokojne i absolutnie nienatrętne. Wykazują dobrze rozwinięty instynkt macierzyński i bez kłopotów wychowują młode. Mają łatwe do pielęgnowania futro, rzadko chorują i nie mają nadmiernie wyrafinowanych potrzeb w odniesieniu do pokarmu. Przyjęty do domu, kot brytyjski szybko znajduje najwłaściwsze dla siebie miejsce. Najgłębszym uczuciem obdarza swojego opiekuna, nie zapomina przy tym pobawić się z dziećmi i domowym psem. 

Dlaczego ta rasa?

Są to koty spokojne i zrównoważone, wręcz flegmatyczne. Nie skaczą po wysokich półkach ani nie mają zwyczaju wieszania się na firankach. A jeśli ustawimy w pomieszczeniu drapak, możemy być spokojni o nasze meble i kanapy, z pewnością nie zdemolują nam domu. To po prostu nie leży w ich naturze.

Koty te nie potrzebują ogromnych przestrzeni. Znakomicie  dostosowują się do życia w niewielkich mieszkaniach. Są raczej domatorami i nie wykazują potrzeby dalekich wędrówek. Szybko się uczą i są bardzo inteligentne. Potrafią np. aportować zabawkę, przychodzić na wołanie, wiedzą jak się zachować aby otrzymać swój ulubiony przysmak. W wielu aspektach swoim zachowaniem przypominają psy.

Świetnie nadają się jako towarzysze dzieci, ponieważ są zrównoważone i nie są agresywne. W ich obecności stają się „pluszowymi zabawkami” godzinami leżąc spokojnie i nie reagując na zaczepki maluchów. Czasami wręcz należy ich bronić przed namolnym malcem który całkiem zapomniał że to jednak żywe stworzenie, a nie pluszowa zabawka. Zniecierpliwione lub wykochane prawie na śmierć  po prostu odejdą w spokojniejsze miejsce.

Bez problemu dogadują się z innymi zwierzętami domowymi, żyjąc z nimi jak ze swoją rodziną więc nie musimy się ograniczać do hodowania jedynie tej rasy. Przyjaźń z psem czy jeszcze innym domownikiem nie jest niczym nadzwyczajnym. Wykazują stoicki spokój w kontaktach z nawet dużo większymi od siebie zwierzętami, czasem zachowując się wobec nich całkiem jak wobec swojego pana. W domu wybierają sobie zazwyczaj jednego opiekuna, którego darzą największą miłością , często zwierzak wybiera sobie za pana osobę, która jest na początku do niego nastawiona sceptycznie. Lecz szybko to się zmienia, swoim zachowaniem „kradnie” jego serce i pozyskuje przyjaciela na zawsze.

Koty brytyjskie nie są typowymi kotami, które lubią przesiadywać na kolanach. To zwierzęta, które cały czas starają się być w pobliżu człowieka. Interesują się wszystkim, asystują podczas sprzątania i pomagają w pracach domowych. Uwielbiają sprawdzać czy aktualnie wykonywane czynności są wykonane jak należy. Zawsze muszą wiedzieć, co się dzieje w domu. Co pies ma w swojej misce i czy przypadkiem jego „łóżko” nie jest lepsze. 
 

W jakich kolorach występują?

Koty brytyjskie występują w ponad 150 odmianach barwnych i rysunkach pręgowania. Najbardziej charakterystyczne są odmiany niebieska i liliowa, ale coraz większym uznaniem zaczynają cieszyć się brytyjczyki o ciekawszych umaszczeniach:    

- jednobarwne (białe, czarne, czekoladowe, rude, kremowe),

- dwubarwne (kolor standardowy z różną ilością białego),

- tabby we wszystkich barwach podstawowych

(cętkowane, pręgowane klasycznie i tygrysio),

- srebrzyste cieniowane i szynszylowe,

- szylkretowe, dymne, złociste.

 
Kolor oczu kotów brytyjskich harmonizuje z umaszczeniem. Najczęściej jest to barwa miedziana lub pomarańczowa. Zielony kolor oczu występuje u kotów szynszylowych (u których konieczna jest ciemna obwódka oka), cieniowanych i pręgowanych. Koty białe mogą mieć oczy w różnym kolorze (niebieskie, pomarańczowe lub różnobarwne).

Jedną z najmłodszych odmian barwnych kotów brytyjskich jest colorpoint, który został uznany dopiero w 1991 roku w Wielkiej Brytanii. Cechami charakterystycznymi tej odmiany są intensywnie niebieskie oczy i znaczenia point obejmujące pyszczek (maska), końcówki uszek, łapek i ogonka 
 

Troszkę historii

Rasa  KOT BRYTYJSKI została uznana w 1929 roku podczas corocznego kongresu GCCF (Governing Council of the Cat Fancy) kiedy to został przyjęty wniosek jednego z uczestników o uznanie kota brytyjskiego za rasowego.

Początek XX wieku to rozwój hodowli kota brytyjskiego w jego ojczyźnie. W tym czasie zamożni Brytyjczycy zaczęli zwracać większą uwagę na koty w tak egzotycznym typie. Początkowo krzyżowano je z azjatyckimi kotami krótkowłosymi, ale bardzo szybko zauważono, że zatraca się krępa budowa ciała i okrągła głowa. Hodowcy więc zdecydowali się na domieszkę krwi kota angorskiego, a następnie perskiego co dało zaskakująco dobre rezultaty. 
 
Początkowo Brytyjczycy uznawali jedynie niebieską barwę sierści, co w owych czasach świadczyło o szyku i wyrafinowanym guście właścicieli.

Równocześnie z hodowlą na wyspach Brytyjskich w Europie również pracowano nad wyhodowaniem kota krótkowłosego o mocnej i zwartej budowie ciała, którego nazwano kotem europejskim. Niestety nie na długo, ponieważ Skandynawowie również wyhodowali kota krótkowłosego bezpośrednio wywodzącego się od kota domowego. 
 
Po przeprowadzonych próbach krzyżowania ze sobą tych ras, hodowcy doszli do wniosku, że koty brytyjskie i europejskie posiadają wiele cech wspólnych takich jak budowa ciała jednak domieszka krwi kotów perskich i angorskich różni je znacznie od kotów skandynawskich. Tak więc kot skandynawski pozostał kotem europejskim, którego cechuje lżejsza budowa ciała oraz wygląd zbliżony do kotów, które możemy spotkać na ulicach Europy.

Na początku lat 50-tych podjęto próby krzyżowania kota brytyjskiego z francuskim kotem kartuskim, ale bardzo szybko doszło do zatracenia charakterystycznych cech obu ras, tak że w rezultacie zaczęto mówić o jednej rasie. 
 
Dzisiaj takich problemów już nie ma, Kot Kartuski pozostał sobą, skandynawski przyjął wzorzec kota europejskiego natomiast spośród wyselekcjonowanych brytyjskich i poza brytyjskich kotów wyodrębniono kota brytyjskiego takiego, jakiego znamy dziś.

Za pierwszego hodowcę tych kotów można chyba uważać Harrisona Weira. Rasa ta w krótkim czasie zyskała dużą popularność i nadal cieszy się powodzeniem. Mimo załamania hodowli w czasie drugiej wojny światowej, została ona dzięki dużym nakładom mozolnie odbudowana.